De dochter is van een moeder met fibromyalgie

De dochter zijn van een moeder met fibromyalgie is moeilijk, het kan zeker druk uitoefenen op deze moeder-dochterrelatie omdat het soms meer aanvoelt als een relatie tussen u en de fibromyalgie van uw moeder dan als een relatie tussen u en uw moeder. Ik heb geleerd dat er goede en slechte dagen zijn.

De dagen waarop ze meer ondersteuning, hulp, positievere woorden, liefde, enz. Nodig heeft, en er zijn dagen dat ze ruimte nodig heeft omdat ze zich een beetje waardelozer, een beetje emotioneler en een beetje meer gefrustreerd voelt. Ik weet niets over iemand anders, maar ik was gezegend met een mooie, geweldige moeder! Hij die een geweldig model is, iemand die veel kracht en doorzettingsvermogen toont. Ik heb veel van mijn moeder geleerd, maar ik wil dat ze weet dat hoewel fibromyalgie vreselijk kan zijn en het leven soms ondraaglijk kan maken, mama, ik hoop dat je weet dat ik van je hou op de maan en op de rug en altijd zal zijn, wat er ook gebeurt.

De dochter zijn van een moeder met fibromyalgie deed me beseffen en accepteren dat er dagen zullen zijn waarop mama me nodig heeft om naar de stad te gaan om te winkelen omdat ik door de stad moet lopen, rond de winkel moet lopen en het kan dragen ze is echt moe en erg gewond.

Er zullen dagen zijn dat ze een extra knuffel nodig heeft. Er zullen dingen worden gemist, zoals koorconcerten of sportevenementen, want morgen opstaan, je klaarmaken en 2 uur in een oncomfortabele auditoriumstoel zitten, zal het alleen maar erger maken.

Maar ik heb geleerd dat ik het niet erg vind als ze sommige van deze dingen mist, omdat ik weet dat ze altijd aan me denkt als ik ze doe, en ze is altijd opgewonden om erover te horen wanneer ze naar huis gaat.

De dochter zijn van een moeder met fibromyalgie kan moeilijk zijn, omdat je je op sommige dagen zo hulpeloos voelt, wat een van de ergste dingen is! Je moeder zien lijden en vechten is moeilijk, en weten dat ze meer wil doen dan haar lichaam fysiek toestaat, is zo moeilijk te zien.

Mam, ik hoop maar dat je weet dat ik hier ben voor de goede en slechte dagen. Ik ben er altijd als een solide basis voor jou. Een schouder om te huilen, op de niet zo goede dagen, een persoon om onbeheersbaar te lachen met de goede extra dagen, een persoon om terug te geven aan de meest frustrerende dagen, en ik ben ook hier om te proberen een glimlach op je gezicht te toveren elke dag tevoorschijn toveren. Want hoewel ik de dochter ben van een moeder met fibromyalgie, ben ik ook de dochter van een verdomd goede moeder!

“Ik hou van je tot waanzin!”

Liefs, je “punkin”

door    Haley Puddicombe

Een bedankbrief van een moeder met fibromyalgie aan haar dochters

Het leven is zeker moeilijk geweest omdat deze situatie haar lelijke kop heeft opgeheven. Mijn leven is op zijn kop gezet en dingen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Maar dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor jou. Ik besef het en ik probeer te begrijpen dat mijn leven zoals ik het heb gekend nooit meer hetzelfde zal zijn. Maar ik leer ook dat het leven, zoals u weet, ook is veranderd. Ik weet niet wanneer dingen begonnen te veranderen, maar als ik terugkijk op kleine meisjes, herinner ik me veel leuke momenten, veel gelach en veel avonturen.

Naarmate we ouder werden, slaagden we er nog steeds in om ongelooflijk plezier en veel gelach te hebben. Maar de dingen zijn de afgelopen jaren veranderd. Ik heb nooit nee gezegd tegen wat we vandaag onder ogen moesten zien. Winkelen, familie-uitstapjes, kamperen, alles wat we als gezin wilden doen. Mijn leven begon te vertragen, mijn fysieke welzijn was verre van wat het ooit was. Ik heb nu geleerd dat ik fibromyalgie heb.

Dingen zullen gewoon niet hetzelfde zijn. Je meisjes hebben me zien veranderen en vertragen. Ik zal niet meer in staat zijn om de dingen te doen die ik vroeger deed, en ik zal niet meer in staat zijn om dingen met je te doen zoals voorheen. Weinig families begrijpen wat fibromyalgie is of hoe het een gezin beïnvloedt. Maar sinds de eerste dag, sinds ik heb geleerd dat het niet goed met me gaat, heb je vooruitgang geboekt, heb je geleerd dat dingen zullen veranderen, je hebt het nooit in twijfel getrokken, je hebt het gewoon gevolgd. Je hebt nooit vraagtekens gezet bij deze nieuwe realiteit waarmee je te maken hebt.

Jullie meisjes hebben geleerd dat de dingen die ik vroeger deed, ik niet meer kan doen. Je hebt geleerd dat ik op sommige dagen verder duw dan ik zou moeten. En het grootste wat je hebt geleerd, was hoe meer moeder je had. Dat is belangrijk voor een 17-jarige en een 13-jarige, maar niemand van jullie vroeg zich af wat er aan de hand was, waarom het gebeurde of hoe het jou zou beïnvloeden. Jullie meisjes moesten zich nu aanpassen aan een nieuw normaal zoals ik moest, en toch miste je nooit een beat.

Je hebt geleerd te weten wanneer ik extra hulp nodig heb, wanneer ik je nodig heb om voor me te winkelen of wanneer ik gewoon tijd nodig heb. Je hebt geleerd mijn gezicht te lezen en weet wanneer dingen niet goed gaan en je lijkt dingen te weten die me kunnen helpen. Sinds ik met deze aandoening ben geconfronteerd, heb je ook geleerd dat mijn stemmingen soms onvoorspelbaar waren, een minuut gelukkig, gek op de andere en al snel in tranen. Je moet op de harde manier hebben geleerd dat elke stemming onvoorspelbaar is.

Maar je rijdt er maar niet aan. Ik ging altijd naar school en buitenschoolse activiteiten, maar nu, als het een slechte dag is, begrijp je dat naar activiteiten gaan meer pijn kan veroorzaken en de volgende dag ongemakkelijker wordt en je langer bent. Jongens, jullie lijken altijd te weten wanneer moeder wat meer liefde en een beetje meer aandacht nodig heeft.

Knuffels en kusjes, “gunsten”, winkelen, klusjes en alle dagelijkse dingen waarvoor ik hulp nodig heb, weet je wanneer het nodig is. Omdat deze nieuwe realiteit ons leven is geworden, heb je de hoop voor mij of voor mij nooit opgegeven. Het is iets dat geen enkel kind van jouw leeftijd zou moeten behandelen, maar het werkt met gratie en kracht. Je hebt nooit afgeschreven wie ik nu ben of je minder als een moeder voel.

Kleine gebaren zoals knuffels en kusjes, bloemen, hulp door het huis of me op de bank sturen als je weet dat ik veel heb gedaan, het betekent meer dan je ooit zult weten. Ik ben in veel opzichten een gelukkige moeder. Het belangrijkste is dat ik de trotse moeder ben van twee ongelooflijke meisjes die ik graag op de maan en terug zie. Mijn “punkin” en mijn “boo” … Ik hou meer van je dan je ooit zult weten!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *