Brief verontschuldiging van een arts aan patiënten met fibromyalgie

Door Amanda Shelley

Ik moet excuses maken.

Ik wil mijn excuses aanbieden aan alle patiënten die ik in mijn jaren van spoedeisende hulp zag werken die chronische pijn hadden als gevolg van fibromyalgie of een auto-immuunziekte.

Ik wil mijn excuses aanbieden voor het niet weten, begrijpen en in sommige gevallen zelfs niet geloven wat je doormaakt.

Zie je, door naar een schoolarts te gaan, net als een medische school, leren ze ons niet hoe deze ziekten het leven van onze patiënten beïnvloeden. Ze vertellen ons niet uitputtend dat het voor onze patiënt ongelooflijk is geweest om naar kantoor te gaan of dat ze waarschijnlijk enkele dagen daarna moeten rusten en herstellen. Ze vertellen ons niet dat zittend in de stoel in de wachtkamer elk deel van je lichaam dat in contact is gekomen met de stoel, of je kleding of je schoenen, pijn deed. Ze leren ons niet hoe uw gezin wordt beïnvloed door uw onvermogen om aan dingen deel te nemen, zorg en aandacht te geven aan echtgenoten of kinderen, of zelfs om te dineren.

Maar nu weet ik het. En het spijt me.

Ik weet het, want ik worstel nu al enkele jaren met fibro en nog anderen om een ​​auto-immuun probleem te identificeren. Ik weet het omdat ik mijn jonge zoon moest leren zacht kussen. Ik weet het, omdat ik zijn vrienden heb horen zeggen hoeveel tijd ik in bed doorbreng. Ik weet het omdat ik niet langer fysiek patiënten in een kantoor kan blijven zien (gelukkig kan ik vanuit huis werken in het opkomende gebied van telegeneeskunde). En ik weet dat deze goede oude “Fog Fog” vaak rinkelt omdat mijn telefoon de snee is omdat ik moeite heb om de woorden niet te vergeten die ik de patiënt wilde vertellen dat ik probeer te helpen.

Eerst wilde ik mijn diagnose verbergen voor mijn collega’s. Er waren nog steeds zoveel leveranciers die niet eens geloofden dat fibro een echte puinhoop was (ik was er een van). Maar in de afgelopen twee jaar van non-stop verwijzingen naar specialisten, testen met excentrieke, maar geen duidelijke antwoorden, testen van het ene medicijn na het andere, heb ik geleerd dat hoewel de medische gemeenschap zich opent voor de realiteit dat wat echt is, “zij” ik snap het nog steeds niet. 
Het viel me twee dagen geleden opnieuw op dat ik vier keer tijdens ons bezoek in een afspraak zat met een reumatoloog die zei: “Ik zie niets om me zorgen over te maken”. Werkelijk? Denk je niet dat ik mijn werk een paar dagen vanuit mijn bed moet doen? Denk je niet dat het isolement dat ontstaat doordat ik niet naar buiten kan gaan en dingen met mijn familie kan zien, zorgwekkend is?

Het is tijd dat providers stoppen met kijken naar laboratoriumresultaten en beginnen met het bekijken van het hele plaatje. Zelfs als providers geen remedie hebben, zou een simpele erkenning van wat patiënten gaan doen een grote stap zijn in de richting van het overbruggen van de kloof tussen uw realiteit en de mijne.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *